Άρτι αφιχθείσα

Δεν έχει περάσει πάνω απο μια ώρα που πάτησα το ποδι μου στο νησί. Έχω ήδη γνωρίσει 4 ανθρώπους. Με ρωτάνε αν είμαι απο εκεί. Λέω ήρθα να βοηθήσω. Με αγκαλιάζουν, δεν καταλαβαίνω. Μου χαμογελάνε, μου συστήνονται, μου λένε μπράβο. Τους λέω δεν έχω κάνει τίποτα ακόμα. Δεν έχει σημασία απαντούν. Ήρθες να βοηθήσεις. Και όλοι μαζί, όσο περισσότεροι είμαστε τόσο πιο πολύ στηρίζουμε όσους το χρειάζονται.
Ήρθα να βρω τη Βάλια, παλιά συμμαθήτρια που είχα να δω χρόνια. Ζει 6 χρόνια εδώ και μέσα απο το Ένα παιχνίδι για ένα χαμόγελο, μια προσωπική της πρωτοβουλία, εδώ και δύο εβδομάδες έχει συγκεντρώσει εκατοντάδες παιχνίδια που χαρίζει κόσμος απο όλο τον πλανήτη για τα παιδιά των προσφύγων. Με είδε και με αγκάλιασε, με κέρασε καφέ, αύριο μου λέει θα φάμε μαζί. Έτσι απλά. Όσο μιλάμε φτάνουν κούτες με παιχνίδια. Κάθε κούτι έχει μέσα και ένα γράμμα ή μια ζωγραφιά απο τα παιδιά που χαρίζουν τα παιχνίδια τους. Τα διαβάζω και χαμογελάω. Παίρνω δύναμη. Όλοι παίρνουμε δύναμη. Κάθε απόγευμα εθελοντές πάνε στο λιμάνι με τα παιχνίδια σε καλάθια και τα μοιράζουν. Απο αύριο θα πάω και εγώ.
Και κάπως έτσι ήδη νιώθω πως είμαι σπίτι μου. Πως είμαι κάπου που πολλοί μαζί κάνουν τη διαφορά. Με διάθεση, με χαμόγελο και πάνω απ’όλα με ελπίδα.
Λίγο παρακάτω είναι το πλοίο για Αθήνα. Φορτώνει. Οικογένειες, άντρες που ταξιδευουν μόνοι, γυναίκες με μωρά και οικογένειες μισές. Άλλοι δεν έχουν τα λεφτά να έρθουν, άλλοι “χάθηκαν” στο ταξίδι. Βλέπω τα περίπτερα στο λιμάνι. Μερικά έχουν επεκταθεί σε μικρά σούπερ μάρκετ. Πουλάνε γάντια, σκούφους, ό,τι μπορεί να χρειαστεί κάποιος για το μακρύ ταξίδι προς τα σύνορα μετά την Αθηνα. Τα μαγαζιά έχουν ταμπέλες γραμμένες στα Αραβικά. Σε κάποια απο αυτά οι τιμές είναι καπελωμένες πέντε φορές. Πόση τιμή έχει να έχεις τιμή μέσα σου δεν ξέρω.
Στο λιμάνι κατα μήκος της προβλήτας σκηνές. Η μια δίπλα στην άλλη, μια κατασκήνωση ψυχών. Πέντε άνθρωποι σε μια σκηνή, έξι, εφτά, με μωρά άρρωστα στο κρύο που πια έχει βάλει. Και σε μια τσάντα όλο τους το βιός. Ό,τι έχουν και σώθηκε απ’ το ταξίδι.
Σήμερα 6-7 μποφόρ. Κάθε άλλο καλοκαίρι αυτό δε θα ήταν πρόβλημα για εμένα. Σήμερα όμως είναι. Γιατί οι βάρκες δεν αντέχουν, γιατί είναι επικίνδυνο για όσους σήμερα περνάνε απέναντι. Και εύχεσαι να πάνε όλα καλά. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Μόνο να περιμένεις να μη συμβεί κάτι. Να είναι καλοτάξιδοι όλοι.

Φωτεινή Γαϊτανλή