Εγώ εθελοντής;

Απόσταση από τον εθελοντισμό λίγα χρόνια πριν; Έτη φωτός. Μπορεί και περισσότερα. Θυμάμαι η πρώτη μου επαφή με τον εθελοντισμό ήταν όταν φοιτήτρια εργαζόμουν στο αεροδρόμιο της Αθήνας για να βγάλω ένα χαρτζιλίκι ενώ λάμβαναν χώρα οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Εκείνη την περίοδο εκατοντάδες εθελοντές με τα χαρακτηριστικά μπλουζάκια περνούσαν από μπροστά μου. Χαμογελαστοί, πρόσχαροι, αγχωμένοι εμένα μου φαινόντουσαν λίγο περίεργα όντα.
Εμένα δε μου μίλησε κανείς για εθελοντισμό. Ούτε στο σχολείο, ούτε στο σπίτι. Παρ’ ότι οι γονείς μου ήταν πάντα άνθρωποι που βοηθούσαν όσους είχαν ανάγκη η έννοια της εθελοντικής προσφοράς συστηματικά δεν μου έγινε ποτέ βίωμα ούτε εξ’ όψεως ούτε εξ’ ακοής.
Κατάγομαι από οικογένεια προσφύγων, έχω ακούσει ιστορίες να σου σηκωθεί η τρίχα κάγκελο για το πώς ερχόντουσαν από τη Μ. Ασία στριμωγμένοι σε καράβια, από τι έτρεχαν να γλυτώσουν και πως. Όμως αυτά είναι πια οικογενειακά κειμήλια. Ιστορίες για τις μαζώξεις του σογιού Πάσχα, Χριστούγεννα, άντε και σε καμιά κηδεία που αναμοχλεύουμε οτιδήποτε χαρακτηριστικό του μακαρίτη.
Πριν από λίγα χρόνια προέκυψε μια ιδέα με κοινή εργασία αρκετών ανθρώπων, άλλων περισσότερο και άλλων λιγότερο έγινε πραγματικότητα. Δωρεάν workshops για ανέργους στα οποία έως τώρα έχουν συμμετάσχει τουλάχιστον 7.000 άτομα.
Μετά από αυτό και με προτροπή της εταιρίας που εργάζομαι όλοι οι υπάλληλοι αρχίσαμε να αφιερώνουμε κάποιες ημέρες το χρόνο σε ενέργειες ανθρωπιστικής δράσης. Κάποιες άλλες φορές παίρναμε μέρος σε κάποιο bazaar ή αρχίσαμε ανα περιόδους να συγκεντρώνουμε είδη ανάγκης για ευπαθείς ομάδες.
Εκεί ένα μικρό γρανάζι άρχισε να κινείται. Κάθε φορά που προσέφερα το χρόνο μου για να παράξω κάτι ή να βοηθήσω να παραχθεί κάτι που ένας συνάνθρωπός μου είχε ανάγκη ένιωθα πιο γεμάτη. Ένιωθα πως έκανα κάτι εκείνη την ημέρα που έπιασε τόπο. Βοήθησα κάποιον. Λίγο, ίσως ανεπαίσθητα για τις ανάγκες που έχει, αλλά κάπου συνέβαλα.
Πριν από λίγο καιρό επισκέφτηκα το κέντρο προσωρινής στέγασης προσφύγων στο Γαλάτσι. Εκεί συνάντησα το σώμα Ελλήνων Προσκόπων που ως τότε νόμιζα πως είναι μια μικρή μασονία από geeks που μαθαίνουν πώς να δένουν κόμπους. Αισθάνθηκα ηλίθια όταν αντιλήφθηκα με πόση διάθεση και γενναιοδωρία αυτά τα νέα παιδιά έχουν δεσμευτεί να προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους στους ανθρώπους που φιλοξενούνται εκεί. Διαλογή ρούχων, τροφίμων, δημιουργία first kit για όσους μεταβαίνουν στον χώρο πρώτη φορά και τόσα άλλα που δε φτάνουν οι λέξεις για να εξηγήσω.
Μπήκα κι εγώ στο χορό. Άρχισα με διαλογή και μετά έπαιρνα παραγγελίες από πρόσφυγες για τα ρούχα που χρειάζονται για εκείνους και τα παιδιά τους για να συνεχίσουν το ταξίδι τους ως τα σύνορα και μετά για κάποια ευρωπαϊκή χώρα του βορρά.
Είδα παιδιά, ίδια ηλικία με τα ανίψια μου, ίσως και μικρότερα να με κοιτούν φοβισμένα, χωρίς να καταλαβαίνουν τι γίνεται, να περιμένουν δίπλα στη μαμά τους να πάρουν ένα στεγνό, καθαρό, ζεστό ρούχο.
Και κάπου εκεί θύμωσα. Κάπου εκεί πολλοί θυμώνουν. Γιατί σε κανένα παιδί δεν αξίζουν τέτοια βιώματα. Μια βάρκα που μπάζει νερά, μια διαδρομή στο Αιγαίο κορώνα γράμματα, ένα τόσο αβέβαιο και ταλαίπωρο μέλλον.
Έτσι αποφάσισα να δώσω περισσότερο χρόνο. Κάνοντας χρήση της άδειάς μου αποφάσισα ως εθελόντρια άμισθη να βοηθήσω πηγαίνοντας σε ένα από τα νησιά που λειτουργούν ως πύλες εισόδου για εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες.
Χρειάστηκε ένα λεπτό για να το πάρω απόφαση και το βλέμμα ενός παιδιού που θα μπορούσε να είναι το δικό μου ή το δικό σου. Και θα ήθελα αν βρισκόταν ποτέ σε μια αντίστοιχη κατάσταση να υπάρχουν άνθρωποι που θα το βοηθούσαν χωρίς αντάλλαγμα.
Δεν είναι δύσκολο να βρεθεί χρόνος. Όταν θέλησα βρέθηκε ο χρόνος. Όταν θέλησα βρέθηκε και η διάθεση για προσφορά. Όταν το δοκίμασα πήρα πίσω πολύ περισσότερα από όσα πρόσφερα…

Φωτεινή Γαϊτανλή