Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα

Η ώρα 12:50 βραδιάτικο. Δε μπορώ να κοιμηθώ. Σε 6 ώρες φεύγω για τη Λέσβο. Βλέπω συνέχεια φωτογραφίες απο το νησί. Διαβάζω άρθρα, αδυνατώ να καταλάβω με τόση πληροφόρηση τι συμβαίνει ακριβώς, που τελειώνει η πραγματικότητα και που ξεκινά η υπερβολή. Ακόμα είναι άγνωστος ο αριθμός των αγνοουμένων από το ναυάγιο της 28ης Οκτωβρίου. Ήδη έχουν καταμετρηθεί 60 νεκροί. Προσπαθώ να είμαι ήρεμη και να προετοιμαστώ. Νομίζω πως έτσι μπορώ να προετοιμαστώ. Αισθάνομαι πως δεν ξέρω πως να αισθανθώ. Είναι δεκάδες όσα νομίζω πως νιώθω και τίποτα δεν μπορεί να τα περιγράψει. Που πάω. Τι θα βρω. Τι θα δω. Τι θα συναντήσω. Αν αντέχω. Αν μπορώ. Το μόνο που έχω είναι ένα θέλω. Το λέω, το ξαναλέω, το γράφω. Αυτό προσπαθώ να μην ξεχνώ. Πως θέλω να βοηθήσω. Πόσο πολύ θέλω να βοηθήσω. Πως θέλω να είναι αυτός ο κόσμος. Πόσο πολύ θέλω να είναι καλύτερος και πιο όμορφος αυτός ο κόσμος. Πως θέλω και μπορώ. Πόσο πολύ όταν θέλω κάτι μπορώ.
Ανοιχτή βαλίτσα, κλειστή καρδιά. Φοβάμαι. Μήπως νομίζω πολύ ό,τι προσφέρω αλλά ίσως είναι λίγο. Μήπως είναι τόση η ασχήμια που τίποτα δε την ξεπερνά. Μήπως το ένα μήπως το άλλο μήπως το παρ’εκεί μήπως το παραπέρα.
Βάζω μουσική δυνατά. Ο σκύλος μου κάθεται και με κοιτά με απορία. Θα λείψω για λίγο του λέω. Πάω να προσπαθήσω. Μήπως και στρογγυλέψουν οι γωνίες, μήπως και γίνει πιο λεία η τραχιά πλευρά της ζωής. Κι ό,τι συμβαίνει τώρα γύρω μου να ανοίξω τα μάτια να το δω, να το καταλάβω. Να το αγγίξω.
Τρεις και είκοσι λεπτά. Και εικοσιένα. Δε θα κλείσω μάτι σήμερα για κανένα λόγο. Βάζω στη βαλίτσα, βγάζω απο τη βαλίτσα, θέλω να μπω εγώ μέσα και απλά να με πάνε ή να είχα κάποιο άτομο ακόμα να το μοιραστώ. Σύνελθε. Βαθιά ανάσα. Δε χρειάζεται πάντα να δίνουμε σημασία σε όσα σκεφτόμαστε. Έχει γίνει το μυαλό μου πουρές. Τον τροφοδοτώ με τόσα δεδομένα που ξερνάει χαζές σκέψεις. Σύνελθε μικρή.
Κάπου εκεί το ράδιο παίζει την Κιβωτό της Βιτάλη. Και κάπου εκεί στον στίχο «εδώ ο πλανήτης χάνεται κι εσύ το παίζεις γκόμενα» μέσα σε πέντε λεπτά είχα ετοιμαστεί.
Κλειστή βαλίτσα, ανοιχτή καρδιά. Πάμε.

Φωτεινή Γαϊτανλή